Oficirska čast, heroj oslobodilačkih ratova i pionir srpskog sporta
Artiljerijski potpukovnik Živojin Nešić oličenje je oficirske časti, vojničke strategije i rodoljublja iz najslavnijeg perioda srpske istorije – epohe Balkanskih ratova i Prvog svetskog rata. Kao školovani oficir artiljerije Vojske Kraljevine Srbije, Živojin je posedovao vrhunsko strateško obrazovanje i komandnu odgovornost, vodeći vojnike u sudbonosnim bitkama za slobodu otadžbine.
Tokom Prvog balkanskog rata (1912), u činu kapetana, postavljen je na istorijsku dužnost komandanta IV prekobrojnog pešadijskog puka I poziva u okviru legendarne Dunavske divizije. Pod njegovom direktnom komandom, puk je odigrao ključnu ulogu u razbijanju otomanskih snaga i oslobođenju Kumanova i Skoplja. Njegova hrabrost i komandna staloženost obezbedile su mu brzo napredovanje u čin artiljerijskog potpukovnika.
Pored vojnih uspeha, Živojin Nešić je bio izuzetno svestran intelektualac i progresivan društveni radnik. Prepoznavši značaj fizičke kulture i sporta za razvoj omladine i vojske, aktivno se uključuje u rad tek osnovanog Srpskog olimpijskog kluba (današnji Olimpijski komitet Srbije). Tokom 1911. i 1912. godine, Živojin je služio kao okružni predsednik Srpskog olimpijskog kluba za Gornji Milanovac i Rudnički okrug, postajući pionir olimpijskog pokreta na našim prostorima.
Kroz vihor Prvog svetskog rata, Živojin je vodio detaljne, pedantne ratne dnevnike. Ovi memoari artiljerijskog potpukovnika Nešića preživeli su ratne strahote i Golgotu, a danas su zvanično sačuvani, digitalizovani i prepoznati od strane državnog Instituta za strategijska istraživanja u okviru Vojnoistorijskog glasnika (naučni rad dr Dušice Bojić), predstavljajući neprocenjivo svedočanstvo o oficirskom moralu i istoriji srpskog naroda.
Đeneral Dragutin Milutinović o ppuk. Nešiću:
Posebno mu je posvetio 3 stranice gde ga opisuje:
„… bio je vrlo vesele naravi, dobar i iskren drug kao i velika šaljivčina. Zbog njegovoga velikog patriotizma drugovi su ga iz milošte zvali „Srbinom“. Po karakteru bio je i suviše otvoren, i što naši kažu: „što na um to na drum“, zbog čega je imao dosta neprijatnosti u životu i službi. Pa i njegovo neproizvođenje u pukovnika bilo je posledica njegove suvišne otvorenosti, a nikako ne odsustvo njegovoga nerada ili plašnje, jer je u istini pokazao da se žrtvovao za dobro otadžbine kao pravi junak.“
